Mijn naam is Christian Freeling en U kunt m’n werk vinden op MindSports
Woensdag 5 oktober
Dat was een redelijk glorieuze nazomer waarin ik veel voor de deur in de zon gezeten heb, met Kobus in de voortuin.
Tijdens m’n vastenperiode heb ik het huis opgeruimd en in de loop van dat proces stuitte ik op een stoffig stapeltje CD-roms. Eén ervan heette “from BU 10-08-2000″. Vanwege die datum, ná de vuurwerkramp, was ik verbaasd er een paar mappen op te vinden met data van het genealogie onderzoek dat ik voor de ramp gedaan had, en waarvan ik in de veronderstelling verkeerde dat alles weg was. Maar nee, alles is er nog! Inclusief het programma Gene (4.2.1) dat onder mac OS9 draait. En ik kan nog steeds OS9 draaien, dus daar waren ook alle voorouder en afstammelingsbomen weer, alsmede bestandnummers en locaties van alle betrokken documenten. Ik wist niet wat ik zag: alles terug behalve de kopieën van de documenten zelf. Ik kan zo verder, en waarschijnlijk makkelijker omdat veel bestanden inmiddels gedigitaliseerd zijn. En er is nog genoeg om uit te zoeken, met name de verbinding tussen dit huwelijk op 26 januari 1691 in Amsterdam van een bewezen voorvader
Compareerden als voren Willem Albertsz van A(msterdam), blykslager oud 21 jaren inde Berestraet geassist. Met sijn vad. Albert Willemsz, en Marritje Sijmons van Munnekedam & daer woonende, oud 22 jaren, geassist. met moeders consent.
met de “Vrijelingen” die na de Unie van Utrecht naar het Noorden moesten vluchten vanuit “het Vrije”, de streek rond Brugge, en die zo aan het begin van de zeventiende eeuw in ruime aantallen in Leiden terecht waren gekomen. De naam Vreeling of ‘(van) Vreling(h)en’, die in de 17e eeuw niet altijd op alle kerkdocumenten vermeld werd, ontbreekt hier, maar is wel aanwezig op de geboortedocumenten van de kinderen.
Want dat is de kern van het verhaal: wij stammen af van de “Vrijelingen” uit België.
Donderdag 6 oktober
Ik ontdekte die “Vrijelingen” link in een vroeg 20e eeuws standaardwerk over de vaderlandse geschiedenis dat ik in een paar delen bij de Slegte gekocht had. De Unie van Utrecht verbindt ons met de Oranjes. Kun je zien hoe belangrijk achtergrondinformatie is bij zo’n onderzoek. Ik heb dan ook een paar dozen met boeken bij m’n vader staan, sinds de tijd dat we van archief naar archief onderweg waren. Waarom ze überhaupt bij hem staan is me ontschoten, maar er zal wel een reden voor geweest zijn.
Hoe dan ook, ik heb dat spul nu weer nodig om verder te gaan met het onderzoek (want graven blijft leuk), dus ik bel m’n vader. Het duurde een minuutje voordat hij in de gaten had dat ik het was, maar toen was de paniek weer compleet en de haak ging erop. Nog een keer gebeld: haak d’r op. Het is erg genant om iemand te zien reageren alsof je ‘m fysiek bedreigt als je alleen een paar dozen met boeken wilt ophalen, maar zo ligt ‘t nu eenmaal. Iemand heeft ‘m dat wijsgemaakt en hij is dom, haatdragend en manipuleerbaar. Wie daar belang bij heeft? Wacht tot ie doodgaat en follow the money.
Ondertussen mag ik door bemiddeling en onder supervisie van Falco’s moeder m’n boeken ophalen. Ik zou eigenlijk een kettingzaag moeten meenemen.
Voor de lol.
Zaterdag 15 oktober
Weer een prachtige herfstdag met een al redelijk laag staande maar felle zon die alles in prachtige kleuren zet. De dag begon met een lichte paniek. Toen ik opstond en de keuken inliep stonden Woolfie, Daisy en Snowy als gebruikelijk te wachten op een paar nootjes. Vijf minuten later, net aan de koffie, zie in Daisy slepen met een bewusteloze Woolfie. Ik heb hem binnengebracht en hij was volledig van de wereld. Hij schudde ook niet, zoals bij vorige aanvallen, maar hij ademde wel regelmatig. Na zo’n minuut of drie wordt hij opeens wakker en kijkt verbaasd om zich heen, althans in mijn beleving. Ik heb ‘m een half uurtje rust gegund en ben daarna met hem en Troy gaan wandelen, maar bij het fietspad naar Lonneker had hij het wel gezien en wilde hij terug. Daarna heeft hij een uurtje geslapen in de schuur en nu scharrelt hij weer rond en ligt in de zon.
Ik had naar aanleiding van m’n vader’s bizarre gedrag een brief geschreven aan m’n zoons Demian en Myron Freeling, in de vorm van een terug- en een vooruitblik. Nou weet ik niet of de oude email adressen nog werken, en of het überhaupt gelezen zou worden, dus laat ik het sharen, dan vinden ze het wel een keer.
…..
Aan m’n zoons Demian en Myron Freeling
2002-2022
Het loopt tegen 2012 en ik ben bijna 65. Het lijkt een goed moment om eens 10 jaar in beide richtingen te kijken. Veel verder lijkt niet aan de orde.
2002-2012
De eerte twee jaren zat ik nog aan de Laaresstaat, maar begin 2004 belandde ik in de Keteldiepstraat en ik heb nooit prettiger gewoond. Tijd genoeg om de dieren te verzorgen, met een eigen kamer voor Kobus, uitgebreide wandelmogelijkheden met Troy en de marterhonden en Albert Heijn op loopafstand. Misty en Max zijn in die periode overleden. Op dit moment heb ik hun zoon Woolfie nog, samen met een wildkleur teefje Daisy (met duidelijk Japans bloed) en een witte zoon Snowy. Troy wordt komend jaar 13 en sukkelt wat met de gevolgen van z’n teelbalkanker twee jaar geleden. Ik vrees dat het toch uitgezaaid is want ik voel een tumor in z’n buikholte, maar hij heeft geen pijn, alleen wat huidirritatie en haaruitval. En ik heb een ongevraagde parkiet die door de kamer vliegt en overal commentaar op heeft, maar waar ik me behoudens voer en water niet mee bemoei.
Relaties? Nee, ik heb een paar vrienden maar ik ben meestal alleen. Sex was al voor 2002 geen issue meer omdat ik sex boven de vijftig als gehannes in de plooien zie. Alleen zijn houdt in dat je vrij kunt bepalen waar je aandacht naar uitgaat.
Op denkspelgebied gebeurde er in eerste instantie niet veel anders dan de permanente grafische en inhoudelijke update van mindsports die nog steeds gaande is. Pas in April 2009 sloeg het ontwerpersvirus weer toe en in het najaar van 2010 had ik een uiterst produktieve periode waarin ik een dozijn spelen ontwierp met Symple en Sygo als kroonjuwelen, zij het om verschillende redenen. Deze twee zijn zo innovatief en zo goed dat ze een natuurlijke completering vormen van m’n oeuvre. Samen met Grand Chess, Dameo, Emergo en Havannah zullen ze de komende eeuw nog vele spelers en programmeurs bezig houden. Dat is geen ijdelheid maar een diep vertrouwen dat deze spelen nooit iemand zullen teleurstellen, hoe ver het strategische denken erover ook evolueert en hoe slim de programma’s ook zullen worden. Zolang het web of een toekomstige vorm ervan leeft, blijf ik aanwezig. Ook voor m’n kleinkinderen die me in het echt niet te zien krijgen.
Een aardig voorzetje voor het belang van m’n werk is de mens tegen computer Havannah match die dit jaar plaatsvindt en waar jullie tegen die tijd ongetwijfeld het nodige zullen horen want er is een solide organisatiecommitee, waar ik overigens geen deel van uitmaak, met goede mediacontacten. Ik speel alleen.
Het vorige grote spel was Dameo in 2000 en ik had niet verwacht ooit nog iets wezenlijks te maken. Nu ben ik leeg en ik heb geen andere wensen dan hier te blijven wonen, voor de dieren te zorgen, misschien nog een of twee voorvaderen te vinden of een verdwaald spelletje te ontwerpen, mindsports te verbeteren, m’n contacten met spelers, ontwerpers en programmeurs wereldwijd te onderhouden en dood te gaan. Ik zie tegen het laatste niet op. De problemen begonnen pas nadat ik levend was gegaan.
M’n gezondheid lijkt overigens goed genoeg, moet ik met enige verbazing vaststellen. Ik heb dertig jaar hartritmestoornissen gehad, de laatste jaren ervan ernstig en frequent, maar twee jaar geleden verdwenen ze plotseling. M’n longen schijnen zich aan de tabak en wiet te hebben aangepast met laten we maar zeggen een dagelijkse schoonmaakbeurt, en ook m’n prostaat geeft geen noemenswaardige problemen. Zoiets begint op te vallen, als je vrienden en bekenden van vroeger beginnen om te vallen. Ik leef op geleende tijd, heb ik het gevoel.
Als dat zichzelf niet regelt doe ik het wel, tenzij ik een beroerte krijg en veggie ga, maar dat lijkt me niet waarschijnlijk. Indien toch: ik ga dood zonder koffie, wiet en iets om uit te pluizen of te ontwerpen. Ik zou zeggen “hou me niet dood in levenâ€, als het jullie iets zou zeggen. Maar ik weet niet meer wat jullie iets zegt.
Amputaties
Natuurlijk leid ik een geamputeerd bestaan. Ninja heeft zichzelf en haar toekomstige kinderen geamputeerd. Dat kon zonder opgaaf van redenen, want de eerste reden was een leugen en de tweede een vage insinuatie die ze weigerde te concretiseren, en daar was iedereen behalve ik wel tevreden mee. Ik ben door haar beschuldigd, veroordeeld en gestraft, met Sietje’s steun mag ik daaraan toevoegen, en net als Joseph K. krijg ik de aanklacht niet te horen. Dat er over gelogen werd had jullie aan het denken moeten zetten – waarom die eerste leugen. Waarom überhaupt een leugen.
M’n geaccumuleerde verleden werd op 13 mei 2000 geamputeerd door de vuurwerkramp en Wim gedraagt zich tegenwoordig alsof ik een kankergezwel ben. Net als jullie overigens.
Genealogie
Niet alle verleden is geamputeerd door de ramp. Ik had zo’n veertig mappen met kopiën van genealogische documenten en die zijn inderdaad verloren gegaan. Maar nadat Falco afgelopen zomer vertrokken was leek het me tijd voor een grote schoonmaak. Zodoende stuitte ik op een pakje oude CD-roms met voornamelijk spelletjes. Maar er zat ook een back-up bij van alle genealogische data, alles in Word en deels in het programma Gene, inclusief alle locaties en bestandsnummers. Véél meer dan het belangrijke lijntje hieronder waarmee ik, hoewel dat verkeerd kan vallen in de familie, wel de feiten wil melden. Jullie zijn zoons van:
Christian Freeling (1947 – ), die trouwde met Sietje Bijhouwer (1948 – ) in 1969 in Enschede, zoon van
Willem Freeling (1919 – ), die trouwde met Anna Catharina van den Esschert (1921 – 1996) in 1945 in Enschede, zoon van
Willem Freeling (1892 – 1964), die trouwde met Marritje Velders (1891 – 1981) in 1913 in Nordhorn (Duitsland), zoon van
Paulus Freeling (1859 – 1918), die trouwde met Ennegien Welink (1859 – 1917) in 1890 of 1891 in Enschede, zoon van
Willem Freeling (1833 – ? 1874 of later), die trouwde met Wilhelmina Brands (1837 – ? 1875 of later) in 1857 in Willemsoord/Steenwijkerwold, zoon van
Willem Claasz Vreeling (1787 – 1853), die trouwde met Klaartje Hartwijk (1789 – 1868) in 1808 in Monnickendam, zoon van
Claas Willemsz Vreeling 1761 – 1853), die trouwde met Adriaantje Kelderman (1760/65 – ? 1796 of later) in 1786 in Monnickendam, zoon van
Willem Symonsz Vreeling (1731 – 1795), die trouwde met Wijntje Claas Clomp (1730/35 – 1764) in 1754 in Monnickendam, zoon van
Symon Willemsz Vreling (1696 – 1773), die trouwde met Meyning Jacobs Olij (1695 – 1779) in 1720 in Monnickendam, zoon van
Willem Albertsz (van) Vreling(h)en (1669/70 – ? 1700 of later), die trouwde met Maartje (Marritje) Sijmons (1668/69 – ? 1701 of later) in 1691 in Amsterdam/Monnickendam, zoon van
Albert Willemsz (van) Vreling(h)en (rond 1635/45 – ?), zoon van
Willem “Iemandsz†(van) Vreling(h)en (rond 1605/20 – ?).
En daar wordt het speculatief. Willem Albertsz ging in ondertrouw in Amsterdam, 26 jan 1691, aldus:
Ondertrouw – 518/280
Tekst:
Compareerden als voren Willem Albertsz van A(msterdam), blykslager oud 21 jaren inde Berestraet geassist. Met sijn vad. Albert Willemsz, en Marritje Sijmons van Munnekedam & daer woonende, oud 22 jaren, geassist. met moeders consent.
Met de ondertekening van Willem Albertsz en een kruisje van Marritje.
De vader heet dus Albert Willemsz en is dus de zoon van de verst af te leiden voorvader, ene Willem Iemandsz, mogelijk ‘(van) Vreling(h)en’. Kenmerkend is echter dat achternamen dikwijls ontbreken in de Hervormde Kerkboeken, in de periode tussen de ‘Vrijeling(h)en’ die in eerste instantie in redelijke aantallen vanuit Brugge en het omliggende ‘Vrije’ naar Leiden waren gevlucht, eind 16e eeuw, en het verschijnen van de opvolgende mutaties â€Vrijelingh – (van) Vreling(h)en – Vreling – Vreeling – Freelingâ€.
Ik zoek dus naar een Willem die rond zeg 1605/20 geboren is, mogelijk in Leiden, en te eniger tijd mogelijk naar Amsterdam is verhuisd omdat een zoon Albert en een kleinzoon Willem daar woonden in 1691.
Met de huidige mate van digitalisatie van de archieven ligt er dus een leuke zoektocht in het verschiet. Ik doe dat niet zozeer voor de familie, want die heeft zich er nooit erg voor geïnteresseerd. Ik doe dat omdat ik m’n kleinkinderen niet aan domme speculaties wil blootstellen, mochten ze zich ooit afvragen van wie ze afstammen. En omdat ik graag graaf.
Anna Catharina van den Esschert
In 2005 bezocht ik op 19 april, haar verjaardag, de urn van m’n moeder en trof alleen een houten stokje met een geel vlaggetje aan. M’n vader had de urn laten ruimen. Ik citeer uit een brief van het crematorium van 26 april:
“Op Uw tweede vraag of het mogelijk is dat iemand abusievelijk een formulier invult, kunnen wij U geen antwoord geven. Wij hebben het asbestemmingsformulier volledig en correct ingevuld en door de aanvrager ondertekend terugontvangen.â€
Ze branden daar hun eigen vingers kennelijk niet. Een jaar voor haar dood of daaromtrent was ik op bezoek bij m’n ouders en moest ik er even voor gaan zitten want, zo zei m’n moeder, ze hadden mij iets belangrijks te vertellen. Vader en zij waren altijd een ‘twee-eenheid’ geweest en ze hadden besloten wat er met de as moest gebeuren. Als ze allebei dood waren moest ik de as op een passend moment in een mooie beek of rivier verstrooien. Dat was haar laatste wil.
M’n vader zat er beamend bij. Is hij dat vergeten? Natuurlijk niet. Waarom neemt hij dan een besluit dat het mij onmogelijk maakt haar laatste wens uit te voeren. Per ongeluk? Absoluut niet. Hij heeft haar as laten ruimen om mij te laten voelen dat ze helemaal ‘van hem’ was. Want ik had haar van hem afgenomen. Toen ik geboren werd.
Natuurlijk kon hij daarna niet meer tegen me zeggen wat hij geflikt had, want het moest ‘per ongeluk’ lijken. Hij wist dat hij daar wel mee weg kon komen. Arme Wim en zo.
In het begin van de oorlog had ie bijna Albert en Bep de Jong verraden, die als onderduikers bij m’n grootouders zaten. Hij gaf dat prijs aan een Nederlandse politieagent die met de Duitsers meeliep om te ‘helpen’, maar in werkelijkheid om te voorkomen dat ze iemand zouden vinden. Maar dat wist Wim op dat moment nog niet. Hij bezweek bij het zien van een uniform onder de strenge blik van de drager. Albert en Bep konden tijdens de zoektocht achter de huizen langs ontsnappen naar buren waar de Duitsers al geweest waren. Dat had anders kunnen lopen, niet alleen voor hun, maar ook voor m’n grootouders. Arme Wim.
Als je zegt dat ‘t nu eenmaal gebeurd is, die ruiming van m’n moeder’s as, heb je helemaal gelijk. Wim houdt ervan iedereen voor voldongen feiten te stellen. De dood van m’n moeder kwam ook al als een voldongen feit. Ik ben geen dichter dus lees maar, er staat wat er staat.
Natuurlijk zal hij blijven beweren dat hij per ongeluk een heel asbestemmingsformulier heeft ingevuld, en mij niets heeft verteld omdat hij van niets wist. Als je dat wilt geloven, ga je gang. Maar als ik over m’n moeders laatste wil vertel en jullie zitten te kijken alsof ik het verzin om m’n vader in een kwaad daglicht te stellen dan is dat voor mij meer dan teleurstellend. Niet minder dan verbijsterend om preciezer te zijn. Jullie hebben mij volledig laten hangen in m’n terechte verontwaardiging over wat hij geflikt had, want Barbertje moest hangen.
Het is van tweëen één: Òf je gelooft me niet, òf je vindt dat iemands laatste wens er niet toe doet, en dat Wim de as mocht ruimen zonder met mij te overleggen. Zeg het maar.
Jullie plooien net als Ninja en Wim je morele maatstaven naar sympathie of antipathie, naar moeilijk of makkelijk, voordelig of onvoordelig. “Ach, familie, dat zijn toch allemaal individuele relaties!â€, hoor ik Myron nog zeggen. Niet omdat ‘t zo is, maar omdat het ‘m op dat moment goed uitkwam. Misschien een thema voor TEDxRotterdam? Stupid ideas worth spreading?
2012-2022
Tien jaar geleden vroeg ik me voor ‘t eerst af of er meer schuld dan geld zou kunnen zijn in de wereld. Ik weet het nog steeds niet, maar geld wordt tegenwoordig hoofdzakelijk geteld in schuld. Als iedereen schulden heeft is de vraag natuurlijk: aan wie?
Europa lijkt ondertussen op een schip waar de hele bemanning elkaar bij de ballen heeft. Dat vaart ook niet echt lekker.
Hoe dat kwam? Door kralen en spiegeltjes bwana. Er werden op grote schaal voorschotten genomen op de prachtige toekomst die nog zouden komen.
Nederlanders hebben de hoogste gemiddelde hypotheekschuld in Europa. Weet je waar je eens op moet letten? Op de groeiende discrepantie tussen reklame en nieuws. Dan realiseer je je hoe maf we bezig zijn.
De banken doen zich voor als bedrijven maar speculeren niet met eigen geld en als het misgaat mag de belastingbetaler er voor opdraaien. Mooi bedrijf. Mooi beroep. Geld van een ander heen en weer schuiven voor wat er aan je handen blijft plakken. Doe Peter de groeten.
Aan de andere kant krijgen landen een kredietbeoordeling alsof het bedrijven zijn en wordt Griekenland verkocht zonder de Grieken daar in te kennen.
D’r is dus iets goed mis en al stort de zaak misschien niet totaal in, de verzakkingen zijn voortdurend gaande. Grondstoffen worden schaarser, olie voorop, en producten en het transport ervan worden duurder. Als de massa geen geld meer heeft hebben de bedrijven geen afzet meer. Als de mensen vervolgens ontslagen worden groeit de massa die geen geld meer heeft en daarmee de sociale onrust. Zo’n vicieuze cirkel schept chaos. Occupy Wall Street en zo. Daar loopt de lucht binnenkort wel uit, want ‘t is een ongeorganiseerd zootje, maar het zet de bloedzuigende geldboeren wel voorgoed in een nieuw licht en dat draai je niet meer terug. Want als het nou op andere fronten goed ging, dan gaat het na een crisis op een gegeven moment wel weer beter, maar ‘t gaat niet goed. Naast het schuldenprobleem en de daaruit voortvloeiende sociale onrust staat ons nog een tsunami van problemen te wachten met als kernwoorden cybercrime, beveiliging, privacy en social media.
Natuurrampen zijn ook niet goedkoop, vooral niet als ze chronisch worden. Processen die het gevolg zijn van positieve terugkoppeling, zoals de opwarming van de aarde, zijn doorgaans al ernstig aan het versnellen als je het begint te merken. En we beginnen het aardig te merken. Nederland zal de komende jaren vele miljarden moeten investeren in waterbeheersing. Dat geld moet ergens vandaan komen. En er is nu al geen geld meer.
Al met al wordt het ‘interessant‘ in de spreekwoordelijke Chinese betekenis van het woord. Meer chaos en meer gedonder waarbij het begrip ‘vooruitgang’ aan een inhoudelijke revisie toe zal blijken te zijn. De komende tien jaar zijn dodelijk voorspelbaar, en vrolijk wordt ik er niet van.
Filosofie, toe maar
Hoe sta ik in het leven? Wat er is verbaast me minder dan dat er iets is. Aan de andere kant is het moeilijk ‘niets’ voor te stellen als je de ‘voorsteller’ er niet uit krijgt. Je kunt jezelf niet wegdenken, een implicatie van “Cogito ergo sumâ€. “Dood zijn” is een onontkoombare contradictio in terminis.
Een bedoeling of plan kan ik niet vinden. “Life is fundamentally futile and great games are a tribute to precisely thatâ€. Zo zie ik het. Een doelloos mysterie waaraan ik een zo goed mogelijke bijdrage heb proberen te leveren. Mijn spelen zullen mensen nog steeds boeien als jullie allang dood zijn, veel langer als de mensheid niet op de klippen loopt door klimaatverandering, massamigratie en grondstoffengebrek. Ik heb me tevreden gesteld met bescheiden levensbehoeften en ik leef voort in een blijvend oeuvre. Ik heb nooit saai werk hoeven te doen. Als je een beter plan hebt, ga je gang.
Een erfenis
Het is mogelijk dat m’n vader eerder doodgaat dan ik. Normaal gesproken zou ik dan erven en m’n vader’s appartement verhuren om daarmee de huur van mijn huis te bekostigen. Daarna ga ik ook dood en is het appartement van jullie.
Mij maakt ‘t niet veel uit, want Wim kan niet geheel vrij over mijn helft van m’n moeder’s erfdeel beschikken, en als hij me onterft voor het resterende deel kan ik daarvan altijd nog de helft opeisen. Een treurige heisa, maar het is voor mij in beide gevallen genoeg om hier nog een paar jaar te zitten en er dan uit te stappen. Want het gaat er niet om hoeveel je uit het leven kunt halen, maar wat je eraan toevoegt. Ik heb niet veel meer toe te voegen en ik loop niet over van nieuwsgierigheid om de progressieve ellende op de televisie in 3-D te kunnen volgen terwijl m’n lichaam langzaam instort.
Dus als Anneke die nu voor hem de Florence Nightingale uithangt er in slaagt om, zeg, het appartement op haar naam te laten zetten, dan boort ze het jullie door de neus, niet mij. En met haar morele plooibaarheid acht ik dat zeer wel mogelijk, met Falco als ‘rechtvaardiging’. Ik meld het maar even.
Een vacuum
Hoe kon ze in dat gat springen? Simpel, jullie lieten het toe. Wim heeft mij altijd gehaat, maar zolang m’n moeder leefde wist ie wel beter dan het te laten blijken. Na haar dood moest er een ‘aanleiding’ komen, en die vond hij in mijn veronderstelde plan m’n moeder’s erfdeel op te eisen. Anneke voedt dat idee.
Nou heeft Wim wel gedachten, maar denken kan hij niet. Mijn kwart van het totaal, zeg 25 duizend euro, daar leef je zonder uitkering en zonder huurtoeslag twee jaar van en dan was ik terug geweest bij af. Ik zou er pas met 65 iets aan hebben. Oeps, dat is nu, dus opgelet allemaal!
Wim wil ook niet nadenken, want dan heeft hij geen argument meer om mij te behandelen als een gevaarlijke psychopaat waarvoor je de deur niet open kunt doen. Het monster van Enschede. Dat wordt ‘m mede ingefluisterd door Anneke die een paar jaar met me samengewoond heeft en me dus ‘goed kent’ – Wim heeft altijd een autoriteit nodig gehad voor welke mening dan ook en zij schermt ‘m behendig af. En het gefluister komt niet alleen van haar, want ik moest drie jaar geleden bij ons laatste kontakt ook nog horen dat ik Marianne een begonia genoemd had. Jullie weten heel goed wat ik schreef, dus wie verdraait het zo dat het precies in z’n haatstraatje past? En waarom vraag ik me af. “Zoiets doe je toch niet met je schoondochter!â€, ik hoor ‘t hem nog zeggen. Nee, wat Ninja gedaan heeft met haar vader, dat doe je, maar daarover heb ik ‘m nooit gehoord. Los daarvan, ik deed het inderdaad niet.
Omdat ik op z’n geld uit ben moet hij uiteraard ‘maatregelen’ nemen. En Anneke is tenslotte Falco’s moeder, dus daar komt het geld goed terecht.
Ik hoop dat jullie plezier hebben in dit laatste hoofdstuk van het niet aflatende roekengericht dat jullie nu al bijna 15 jaar over mij afroepen. Een gericht gebaseerd op de plaatsvervangende verontwaardiging van een 15-jarige puber over iets wat ze niet wil zeggen, en een onzin idee van m’n vader waarvan jullie heel goed weten dat ‘t kolder is. Het is een dog pack attack waarvan ook jullie kinderen het slachtoffer zijn geworden of nog zullen worden.
En jullie stonden erbij en keken er naar, als Beavis en Butthead, met alle gevolgen vandien. Dat moet je dan maar aan jezelf en je kinderen uitleggen als ze vragen wie jullie echte vader is.
Veel succes,
christian
Dinsdag 18 oktober
Zo ken ik de herfst weer, grijs, druilering en het komt nooit meer goed, althans niet tot een uur of één, volgens de buienradar. Over vier duistere maanden plus een beetje hebben we de zon alweer op dezelfde hoogte, maar in de andere richting. Even doorbijten, m’n eerste AOW lente is in de maak.
—
Flurry werd rond zes uur aangevallen door een jonge boomvalk. Daar zit wel dubbel glas tussen, dus erg succesvol was de poging niet. Ik was net op tijd om de aanvaller voor de marterhonden te beschermen, die gelukkig gedrieën in de ton lagen te slapen. Hij was wel flink van de wereld, maar verder ongeschonden. Na een kwartier was hij weer vol wakker en niet bepaald dankbaar, dus ik heb hem voor ‘t huis vrijgelaten.
Woensdag 19 oktober
Hoe gaat ‘t met Falco? Zo:
Hello Everyone Old, and Everyone new!
For those who have not been updated up til now:
- Lovely stay in Waiuku
- Seen Cathedral Cove in Coromandel
- Went Wwoofing in Waitomo and had a great stay
- Blackwaterrafting in Waitomo
- Went to New Plymouth with a cool dude named Johann who was also Wwoofing in waitomo
Now then…
As I said, I went to New Plymouth, and went wwoofing near Oakura, It was an amazing stay, where I had my first try at Surfing, where I climbed Mt Taranaki, though not to the top, where I saw New Plymouth in detail, and where I went horseriding for the first time in my life! It was a really nice stay and I would love to see them again. I also did a lot there, Johann, the guy from Waitomo was wwoofing at my wwoof host her Mom, talk about coincidence! We cut up a tree and helped it not smash the house, we brought it down into the orchard and made preps for a bonfire. I did the same thing later alone, with a slightly smaller tree. I dug over ground and weeded a lot for the vege garden, I dug and filled trenches for electrical cables, I cleaned the chook pen. And most memorable of all, chasing those stupid highlanders! And chasing peacocks as well… Are they caught yet?
After that I went back to Waitomo for one night, where I saw some old friends, I stayed with them one night, and hopped on the Kiwi Experience the next day. This was the 17th. Onward to Rotorua!
The driver, Ollie, took us Luging, which is riding mini go karts without engines down the hill, sheer force of gravity! With the race the bus held I came in second, right after Ollie, who had done this many a times. After four rounds, some of us, including me, wnet Zorbing, which means you’re in a big ball rolling down the hill, being completely desorientated. It’s a lot of fun, but only for once imo, it’s nothing spectacularly special and unforgettable. It is incredilbly fun though!
That night we went to the Maori living museum, just like in Namibia & Lejre, these people keep their culture alive through tourism nowadays, they practice the traditions of old, and tell us about it. I was named chief of the group, “The tribe from the four corners of the world sailing under the umbrella of Waka (=Canoe(looks a lot like a Bus though)) Huia”.
I had to remain emotionless during the Challenge of piece, in which the tribe provocated the five chiefs from the Waka’s. Smiling and sticking the tongue out is considered a foul insult to the tribe you visit. After that we did the Hongi, pressing the noses together two times, and saying Kia ora, as a sign of mutual respect. We had a big feast, entertainement, and a Hangi as a big buffet. The Hangi is a pit in the ground with hot rocks that heat up the food. The food is covered in leaves and then burried. Where in dutch name have we heard that before? At the end of the night, the five chiefs and the Maori did the HAKA together. Yes people, I participated in a freakin’ HAKA! Check it on youtube, NOW! Not my Haka, but just a HAKA! Fyeah, HAKA!
The next day I was picked up by my new hosts, and today I weeded their vegetable garden, beautiful. That’s where we are now.
As for you guys, please send me some emails about how you are all doing, don’t expect a reply though, but yeah, update me with your happenings please!
…
And lastly, to my previous wwoof hosts, please keep me up to date of your happenings!
Kia Ora!
Zihark Fizzart (Squeeeeeee for imitating alexander supertramp 8D) aka
Falco Freeling
Erg goed dus 
…
Karin kwam ook nog even langs, nooit te lang en altijd leuk, en ik moest dit gedichtje bewaren:
The sun comes up, the sun goes down
The earth is turning around and around
We are allowed a little peep
Before we must go back to sleep
Vrijdag 21 oktober
Luister al jullie zondaars en huiver: vandaag is het weer HET EINDE VAN DE WERELD!
…..
Hmm …
Stakblauwe lucht en nauwelijks wind, ik had toch wat meer sfeertekening verwacht. Maar ach, als ‘t niet doorgaat is dat nog niet het einde van de wereld, moet je maar denken.
Bovendien is ook een poging gepland op 21 december volgend jaar, uitgedokterd door superslimme Maya’s. Die krijgen, als de voortekenen voor vandaag me niet bedriegen, straks nog een kans.
En als het dan nog niet lukt, doen we ‘t gewoon zelf.
Zaterdag 22 oktober
Er is veel te doen over de Chinese peuters die recent zijn overreden en waarbij voorbijgangers blind doof en stom speelden.
Ik heb eens zoiets meegemaakt in een notedop. Het is 1970 of daaromtrent en ik rij on zes uur ‘s ochtends de Beekstraat in, op weg naar huis na de nachtdienst bij de PTT. Breekt m’n voorvork af bij het balhoofd en ik knal tegen de grond tussen het voor- en achterwiel. Pols verstuikt, handen knieën geschaafd, iets wat achteraf grappig wordt, maar niet op het moment zelf. Komt een man uit een gang tussen de huizen, met fiets, boterhamtrommeltje onder de snelbinder, en hij stapt op en fietst me voorbij zonder ook maar te kijken. Blind, doof, stom, we kennen het allemaal van de aapjes. En we doen er allemaal aan. Ik herinner me onderzoeken waarbij een acteur slachtoffer speelde en langs de weg lag. Niemand die stopte. De verontwaardiging geldt kennelijk niet het negeren op zich, want dat kun je hier net zo goed vinden. We negeren zelfs de onderzoeken die het aantonen. De verontwaardiging geldt de ernst van de gebeurtenis en de onschuld van het slachtoffertje. Er zijn daar m.i. een aantal variabelen bij betrokken.
- Je hebt altijd iets anders te doen als zoiets gebeurt. Er is dus altijd een keuze. Zo was de man die mij zo voortreffelijk negeerde op weg naar z’n werk, als krattenkoelie bij de Grosch of bleker bij de Bamshoeve of zoiets, en dat verdraagt geen uitstel.
- Dan is er de ernst van de situatie en de onschuld van het slachtoffertje. De aaibaarheidsfactor, zeg maar. Ik was duidelijk niet in levensgevaar, van de acteur langs de weg kon dat niet vastgesteld worden, en bij de kleuter was het overduidelijk wel het geval. Zoiets zou verschil moeten maken maar dat is klaarblijkelijk niet meer zo en nu zijn we geschokt. Smells like hypocrisy.
- We leven in een tijd waarin iedereen met iedereen verbonden is, maar waarin niemand bij niets betrokken wil raken. Door de verhuftering prevaleert de angst genaaid te worden. Wel snel naar YouTube en Facebook om te zien hoe ‘t afgelopen is.
- In het ik-tijdperk val je als non-empathische hufter (m/v) niet meer zo op, dus zonder cameratoezicht kom je er vrij makkelijk mee weg.
Zondag 23 oktober
Niet dat ik nou zo’n voorstander van camera’s ben, omdat ze niet nodig zouden moeten zijn. Maar ik geef graag toe dat het een onrealistisch argument is. Gezien de mate van verhuftering is het wel makkelijk dat je figuren die het liefst anoniem willen blijven, in het zonnetje kunt zetten. De media als schandpaal zogezegd. Anderszijds zijn veel hufters de schaamte voorbij zoals Terror Jaap, of Willem Holleeder die zich zorgen maakt over imagoschade. Knuffelhufters, knuffelcriminelen, en niet te vergeten knuffelbankiers van het type Zalm. Ja, hij jat wel gemeenschapsgeld, maar lachen dat je met ‘m kunt!
Dinsdag 25 oktober
Vandaag een leuke tweet van Falco.
Went Skyding over TAUPO, and it worries me I wasn’t scared shit… I also did the Tangariro crossing today! Feet hurt, but I did it in 5 Hrs
Skydiving, het wordt hoe langer hoe opwindender daar. De links zijn van mij.
Woensdag 26 oktober
“Het hemd is nader dan de rok” slaat in engere zin op het inzicht dat familie doorgaans vóór gaat. “Charity begins at home”, precizeren de Engelsen het. In nog engere zin vertaalt het als “Eigenbelang gaat voor”.
Je kijkt nu eenmaal anders naar een aardbeving in China dan naar een verkeersongeluk waar familie of vrienden bij betrokken zijn. Natuurlijke emotie is altijd dichtbij. Kunstmatige emotie probeert iets als ‘dichtbij’ te verkopen. Europa bijvoorbeeld. Ik voel me ‘Nederlander’ omdat onze familie, die oorspronkelijk uit België komt, door hun protestantse geloof gedwongen was naar het noorden te vluchten na het tot stand komen van de Unie van Utrecht. Zo is onze oudst bekende oorsprong verwoven met het ontstaan van de staat der Nederlanden.
Ik voel me geen ‘Europeaan’.
Het wordt vandaag een conflict tussen emotie en ratio op de EU top. Italiaanse parlementariërs gaan al op de vuist. In Griekenland gaat het volk met de overheid op de vuist. En het begint nog maar net.
Het is altijd een conflict tussen emotie en ratio. Emotie is dichtbij, ratio is alleen maar. Beide hebben een verschillend zicht op wat ‘eigenbelang’ is. In een rationale wereld valt dat samen met ‘gemeenschapsbelang’. Mieren leven in een rationale wereld. Onze emoties kunnen zich echter niet met een een mondiale gemeenschap vereenzelvigen. Met een groeiende wereldbevolking en groeiende mondiale problemen kun je uitrekenen waar dat op uit loopt. Een lange en pijnlijke reality check, waarin we voortdurend achter de feiten aan blijven hollen, tot we er door ingehaald worden. Met een niet te voorspellen uitkomst, want er draaien grotere wielen dan een financiële crisis, trager ook, maar met een nauwelijks te stoppen momentum.
Donderdag 27 oktober
Gaat U rustig slapen, de euro is gered. De banken schrijven vrijwillig de helft van de Griekse schuldenberg af, wat de Grieken alleen van de regen in de drup helpt, terwijl ze tegelijkertijd ‘herkapitaliseren’. Welke banken hebben de meeste Griekse staatsobligaties? De Griekse, Italiaanse, Spaanse, Portugese en Franse … dan moet je aardig met geld kunnen goochelen. Dat vertrouw de banken overigens wel toe maar welke ‘verschijntruc’ hebben ze om aan het geld te komen?
Tegelijkertijd moet er een biljoen voor een garantiefonds gegarandeerd worden, ten dele door diezelfde staten die al in de schulden zitten, maar vrijwillig hun ‘huishoudboekje op orde brengen’. Iedereen blij en de beurzen door het dak.
Ik denk dat we weer op een rude awakening aansturen, want dit gaat niet echt lukken.
Vrijdag 28 oktober
Zomaar wat fijnefeitjes. Italië leent 8 miljard tegen 6%. Italië moet voorlopig nog ruim 100 miljard bijlenen. Italiaanse banken moeten de helft van de Griekse staatsobligaties afschrijven, maar tegelijkertijd hun kapitaalbuffers vergroten. Italië is politiek gezien Europa in het klein, dus niets gaat snel behalve de auto’s en de stijgende rente.
Natuurlijk redden die banken het niet allemaal, en dan moet de staat bijspringen, maar die heeft geen geld en kan niet meer lenen, want 6% dat red je op den duur niet, dus het noodfonds moet bijspringen, en dat is niet groot genoeg, dus we moeten naar China, en die zijn niet gek. Europa mag niet vallen, maar het hoeft zich van de Chinezen ook niet fier op te richten. Een patiënt, dat is wat de Chinezen het liefst zien. Saab hebben ze al, en Fiat krijgen ze ook wel. En Sicilië als het een beetje meezit. Tegen die tijd hebben ze Kreta al van de Grieken overgenomen, dus dat sluit mooi aan.
Zaterdag 29 oktober
Bewustzijn komt in soorten en maten. Ik kan zien dat Troy blij is als we gaan wandelen, maar ik heb geen directe toegang tot hoe het is om Troy te zijn, of een insect, of een begonia. Troy’s bewustzijn lijkt nog het meest toegankelijk, maar hij kan bijvoorbeeld niet denken, en ik kan niet ‘niet denken’, althans niet door het te proberen.
Waar bewustzijn vandaan komt, en wat het is, daar kom ik niet uit. Er moet, op atomair, sub-atomair, quantum- of stringniveau, whatever, iets als ‘prettig’, onpretting, opwindend of pijnlijk ervaren worden, anders krijg je het er op hogere niveaus niet in. Je bouwt geen bewustzijn van iets wat het in beginsel niet heeft. De vraag is dan alleen: wie of wat ervaart dat bewustzijn?
Ik moest daaraan denken toen ik een zwerm robotjes bezig zag een ‘voedselbron’ te lokaliseren in een labyrinth met behulp van zwermintelligentie. Heeft zo’n robot bewustzijn? Dat hangt mede af van wat je onder bewustzijn verstaat. Het gedrag verschilt niet wezenlijk van dat van een mierenkolonie of een zwerm vogels. Hooguit kun je zeggen dat die sneller, effectiever en eleganter opereren. Hebben mieren bewustzijn?
En toen dacht ik, ja, maar ze hebben geen individualiteit en kunnen dus niet sterven. De mier wordt geplet, maar het bewustzijn verandert niet omdat het verankerd zit in de kolonie, althans in de sub-groep van de kolonie waar de geplette mier deel van uitmaakte. Een verdeel en heers variant van mind over matter.
Maandag 31 oktober
Wintertijd, Nofunber en Depriember voor de deur. Het blijvende gevoel dat alles vergankelijk is, ferm geworteld in de wetenschap dat dat waar is, overigens. En we hebben er mooi weer bij, een droomherfst tot nu toe. Gisteren heb ik Haloween IV maar eens opgezet, zonder me te realiseren dat ‘t vandaag Haloween is. Beetje flauw einde vond ik, met een optie op een vervolg met een Michaela Myers als moordende muts.
Nog wat leuks, professor Diederik Stapel heeft ruim dertig onderzoeken op het gebied van de sociale psychologie uit z’n duim gezogen. Zoiets kan dus zonder dat collegea dat in de gaten hebben. Wat zegt dat over het vak, vroeg ik me af, en ik hoorde mezelf denken: “dat zou in de exacte vakken nooit kunnen”. Behalve dan in Duitsland, bij de ‘bad bank’ FMS Wertmanagement, waar een foutje van 55 miljard in de boeken zat. Aan de goede kant overigens, dus hoe bad was die bank in the first place? Je kunt er op vertrouwen dat het altijd anders is dan het is. Dat blijft hetzelfde .
Falco is aangekomen in Gisborne aan de oostkant van het noordeiland. Je kunt ‘m volgen op twitter.
